Στο εργοστάσιο της White Automation στην Πινγκντί του Λονγκγκάνγκ, Σεντζέν, ο θόρυβος των μηχανών δεν έχει σταματήσει ποτέ. Αλλά αν μπείτε στο γραφείο, θα διαπιστώσετε ότι εδώ είναι διαφορετικά από τα παραδοσιακά εργοστάσια——οι αίθουσες συνεδριάσεων είναι γεμάτες με τεχνικά σκίτσα που έχουν σχεδιάσει οι μηχανικοί, η κουζίνα έχει αναρτημένο το σύνθημα “Πόσες καλές ερωτήσεις κάνατε σήμερα;”, και οι τεχνικοί της γενιάς του '90 συγκεντρώνονται μπροστά σε έναν πίνακα για να συζητήσουν μια παράμετρο του εργαλείου, ενώ δίπλα τους ένας πρόσφατα αποφοιτήσας ασκούμενος κοιτάζει τα σχέδια του εξοπλισμού στο tablet του.
Αυτή η ατμόσφαιρα δεν χτίστηκε σε μία μέρα. Προέρχεται από τον ιδρυτή Σεν Ζενκί και την προώθηση του γιου του, Σεν Γιατσεν, νέας γενιάς διευθυντή της White.
Σεν Ζενκί: “Οι νέοι δεν πρέπει να σπαταλούν τον ενθουσιασμό τους σε βαρετά εργοστάσια”
Ο Σεν Ζενκί έχει ξεκινήσει επιχείρηση εδώ και σχεδόν 20 χρόνια και έχει δει πολλά εργοστάσια να αντιμετωπίζουν τους νέους ως “βίδες”——επανάληψη εργασίας, αυστηρές ιεραρχίες, έλλειψη χώρου έκφρασης. Δεν του αρέσει αυτό.
“Οι νέοι έχουν ιδέες και ενθουσιασμό, δεν ήρθαν εδώ για να ‘δουλέψουν’, αλλά για να ‘δημιουργήσουν’.” λέει ο Σεν Ζενκί. Στην White έχει εφαρμόσει μερικούς κανόνες που φαίνονται “εκτός θέματος”:
Οποιοσδήποτε μηχανικός ανακαλύψει ένα πρόβλημα παραγωγής μπορεί να προχωρήσει άμεσα σε έργο, χωρίς να χρειάζεται πολλαπλή έγκριση.
Κάθε Παρασκευή το απόγευμα είναι “χρόνος ελεύθερης συζήτησης”, όπου μπορούν να αφήσουν τη δουλειά τους και να συζητήσουν τεχνολογία και βελτιώσεις διασχίζοντας τμήματα.
Το γραφείο δεν έχει ξεχωριστές καμπίνες, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου, όλοι κάθονται σε ανοιχτούς χώρους εργασίας.
“Δεν θέλω μια ατμόσφαιρα που να ηρεμεί μόλις μπει ο διευθυντής. Θέλω αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις, θέλω οι νέοι να έχουν το θάρρος να χτυπήσουν το τραπέζι και να πουν ‘αυτή η πρόταση είναι λάθος’.” λέει ο Σεν Ζενκί.
Σιγά-σιγά, η κουλτούρα των μηχανικών της White απέκτησε τη δική της ταυτότητα: τολμηροί, τολμούν να δοκιμάσουν, τολμούν να κάνουν λάθη. Ένας 26χρονος μηχανικός είπε: “Εδώ, αν η πρότασή μου απορριφθεί, δεν νιώθω ντροπή, αντίθετα, συνεργάζομαι με τους ηλεκτρολόγους για να βρούμε καλύτερους τρόπους. Αυτή η αίσθηση εμπιστοσύνης είναι πολύ ευχάριστη.”
Σεν Γιατσεν: Να κάνουμε την “αγάπη για τη ζωή” την άλλη πλευρά της εργασίας
Ο Σεν Γιατσεν είναι γιος του Σεν Ζενκί, γεννημένος τη δεκαετία του '90, και αφού σπούδασε στο εξωτερικό, εντάχθηκε στη White. Δεν επέλεξε να καθίσει στη θέση του “διαδόχου”, αλλά ξεκίνησε από τις πωλήσεις, επισκεπτόμενος πελάτες στο Βιετνάμ, τη Νότια Κορέα και την Ινδία.
Η μεγαλύτερη αλλαγή που έφερε στη White δεν είναι κάποιο προϊόν, αλλά μια“συνείδηση ότι η εργασία και η ζωή μπορούν να συνδυαστούν”.
“Η γενιά του πατέρα μου συνήθιζε να αφιερώνει όλο το χρόνο της στο εργοστάσιο. Αλλά οι νέοι σήμερα είναι διαφορετικοί, χρειάζονται αίσθηση επιτυχίας και διασκέδαση στη ζωή.” λέει ο Σεν Γιατσεν.
Στην White προώθησε μια σειρά αλλαγών:
Ευέλικτο ωράριο εργασίας: Χωρίς κάρτα εισόδου, αρκεί να ολοκληρώσουν τις εργασίες και να κάνουν καλές συναντήσεις, οι μηχανικοί μπορούν να οργανώνουν το χρόνο τους.
Ομάδες ενδιαφέροντος: Μπάσκετ, μπάντμιντον, ποδηλασία τα σαββατοκύριακα, η εταιρεία καλύπτει τα έξοδα.
“Διαγωνισμός παραπόνων”: Κάθε μήνα υπάρχει ανώνυμη ανατροφοδότηση, οποιαδήποτε πρόταση σχετικά με τη διοίκηση, τις διαδικασίες ή τα οφέλη θα συζητηθεί σοβαρά και θα δημοσιοποιηθεί το σχέδιο βελτίωσης.
Ταμείο εκπαίδευσης: Οι υπάλληλοι που συμμετέχουν σε εκπαιδευτικά προγράμματα του κλάδου, αγοράζουν τεχνικά βιβλία ή ακόμα και παρακολουθούν μαθήματα αγγλικών, η εταιρεία καλύπτει το 50% των εξόδων.
“Δεν θέλουμε να μετατρέψουμε το εργοστάσιο σε λούνα παρκ, αλλά να κάνουμε τους νέους να νιώθουν ότι: εδώ η εργασία έχει προοπτική και η ζωή είναι γεμάτη αγάπη.” λέει ο Σεν Γιατσεν.
Η συμφωνία δύο γενεών: Αν οι άνθρωποι είναι σωστοί, τότε και ο εξοπλισμός είναι σωστός
Ο Σεν Ζενκί και ο Σεν Γιατσεν έχουν διαφορετικές απόψεις σε πολλά θέματα——όπως οι μέθοδοι διοίκησης, οι στρατηγικές αγοράς, ακόμη και οι χρωματισμοί του εξοπλισμού. Αλλά σε ένα πράγμα συμφωνούν απόλυτα:
Μόνο όταν οι υπάλληλοι αγαπούν τη δουλειά και τη ζωή τους, μπορούν να δημιουργήσουν εξοπλισμό που θα αγαπήσουν οι πελάτες.
Αυτή η φιλοσοφία επιβεβαιώνεται από την νεανική ομάδα της White. Πέρυσι, μια ομάδα έργου αποτελούμενη από 5 μηχανικούς της γενιάς του '90 χρησιμοποίησε εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο τους για να επιλύσουν το πρόβλημα σταθερότητας του “αυτόματου συστήματος ετικετών”. Δεν έλαβαν εντολή, απλά επειδή είδαν τους εργάτες στον χώρο του πελάτη να κολλούν ετικέτες και να τους πονάει το χέρι.
Τρεις μήνες αργότερα, παρουσίασαν μια βελτιωμένη πρόταση, μειώνοντας το ποσοστό σφαλμάτων στην ετικετοποίηση κατά 60%. Όταν ο Σεν Ζενκί το έμαθε, δεν είπε τίποτα, τους έδωσε απευθείας διπλό ετήσιο μπόνους.
Η νεότητα της White: Χωρίς περιορισμούς, χωρίς συμβιβασμούς
Σήμερα, στην τεχνική ομάδα της White με περισσότερους από 150 ανθρώπους, οι υπάλληλοι κάτω των 35 ετών αποτελούν πάνω από το μισό. Ορισμένοι προέρχονται από μεγάλες εταιρείες, άλλοι μόλις αποφοίτησαν, ενώ άλλοι ανέβηκαν από το εργοστάσιο. Πολλοί από αυτούς λένε ότι διάλεξαν τη White όχι επειδή προσφέρει τον υψηλότερο μισθό, αλλά επειδή η ατμόσφαιρα εδώ είναι “σαν μια ομάδα”.
Ο Σεν Γιατσεν συχνά λέει εσωτερικά: “Δεν βοηθάμε τον πατέρα μας να διατηρήσει την επιχείρηση, αλλά δημιουργούμε μαζί μια εταιρεία που αξίζει να είναι περήφανοι οι νέοι.”
Και ο Σεν Ζενκί, βλέποντας αυτή την ομάδα νέων, μερικές φορές αναστενάζει: “Όταν ξεκινούσα την επιχείρηση, ήθελα μόνο να φτιάξω καλό εξοπλισμό. Τώρα συνειδητοποιώ ότι το να συγκεντρώσεις μια ομάδα ανθρώπων και να τους κάνεις να αγαπούν πραγματικά τη δουλειά τους είναι πιο δύσκολο και πιο σημαντικό από το να φτιάξεις καλό εξοπλισμό.”
Η White δεν είναι μόνο κατασκευαστής εξοπλισμού, αλλά και ένας τόπος όπου μια ομάδα νέων εκφράζει το πάθος και την αγάπη της. Αν θέλεις κι εσύ να είσαι όπως αυτοί——τολμηρός, να δοκιμάζεις, να αγαπάς την τεχνολογία και τη ζωή——η White σε περιμένει.